Week 11

Hoi allemaal,

Nou dit word het laatste bericht vanuit Zuid-Afrika!
Bedankt voor jullie reacties op mijn vorige weblog.
Ik zal beginnen bij vorige week maandag.

Maandagochtend werd ik gebeld door Pamela.
Ik kon niet precies verstaan wat ze zei maar ik verstond iets van kinderen en dat ze ons kwam halen! Wij zijn ons als een gek gaan aankleden en Pamela kwam om half 10. Ze had haar zoon van 12 ook meegenomen. Dat is zo'n lief joch! Hij kwam bij mij op schoot want we hadden niet genoeg plek in de auto.
Na een half uur kwamen we bij de rechtbank aan. De kinderen zijn in 3 groepen opgesplist. 2 jongens zitten bij elkaar in een care center. Dan heb je nog een groep met 4 meiden en 1 jongen en nog een groep met 10 meiden.
Er waren 2 groepen vandaag bij de rechtbank. De jongens en de grote groep.Ze moesten naar de rechtbank omdat ze nieuwe papieren moesten hebben om te worden overgeplaatst naar een ander huis.
Het was zo leuk om ze weer te zien! Ze hadden ook niet verwacht dat wij mee zouden komen dus dat was een leuke verrassing! De jongens vertelde dat ze het niet echt fijn vinden daar. Er word veel gevochten en het lijkt op een gevangenis zeggen ze.
De meiden waren ook niet echt blij met hun nieuwe plek. Het is niet slecht zeggen ze maar erg fijn is het ook niet. Hun zeiden ook dat het op een gevangenis leek. Het is gewoon heel erg om dat te horen en ze niet mee te kunnen nemen. Ze zeiden allemaal dat het heel veel betekende dat wij er ook bij waren. Corline en ik hebben beloofd dat als alles weer een beetje goed gaat op agape dat we dan samen terug komen! Ze begonnen meteen te gillen haha.
Het duurde wel heel lang bij de rechtbank. Niemand wist waar we heen moesten en er was niemand die ons kon helpen. Uiteindelijk werden we rond half 2 geholpen en konden we om 14.00 gaan. Best moeilijk om ze dan weer te laten gaan als je weet dat ze zich er niet goed bij voelen.

Dinsdag kwam Pamela ons weer halen. We gingen weer naar de rechtbank met een andere groep. Deze bestond uit 4 meiden en 1 jongen. Dit keer ging het best wel snel bij de rechtbank. We hebben gelukkig wel even kunnen praten. Het broertje van een meisje uit deze groep zit in een ander huis. Ze vroeg naar hem en wij hebben haar uitgelegt dat het goed met hem gaat maar dat hij haar wel mist. Dat vond ze wel fijn te horen. Hier was afscheid nemen ook best zwaar. De kinderen verveelde zich heel erg. Ze vertelde dat ze niets hoefde te doen daar. Ze kijken de hele dag tv in de tv kamer. Ze mogen alleen naar een andere zaal om te eten en dan gaan de hekken weer op slot. Hun hebben ook een gevangenis gevoel.
Nu waren we al om kwart over 12 klaar. Best jammer dat we niet meer tijd met hun konden doorbrengen.

Woensdag werden we om 9 uur opgehaald door Mdu. Hij heeft ons naar agape gebracht en vanuit daar werden Jorine en Robbin opgehaald. Hun gaan naar een ander project omdat hun nog een aantal maanden blijven en er niet veel te doen is op agape. Na een gesprek met Loes zijn ze met haar meegereden. Het is nu wel heel rustig!

Donderdagochtend hebben we de creche gedaan. Er is niet zoveel bijzonders over te vertellen. Mdu haalt en brengt nog steeds de kinderen die eerst op agape zaten naar school. Ze verzamelen bij agape en gaan dan met de bus mee. Corline en ik zijn meegeweest om ze op te halen. Dat was ook erg leuk! Al de kinderen die je 7 weken niet hebt gezien kennen je gewoon nog bij naam! Ik was een beetje verbaasd dat ik er ook nog zoveel wist;)
We moeten naar 3 scholen en er zijn zo'n 15 kinderen die opgehaald worden. We deden er best lang over. Rond half 2 gingen we weg en rond 16.00 waren we thuis. Loes belde mij nog. Er zitten 2 kinderen van agape bij Bobbie Bear. Hun hebben de juiste papieren nog niet en kunnen dus ook niet naar school of overgeplaatst worden. Ze hadden om ons gevraagt! Echt heel leuk om dat te horen dus Loes vroeg of we morgen langs wilde gaan!

Vrijdagochtend waren we rond 10.00 bij Bobbie Bear. Toen de meiden ons zagen kwamen ze meteen naar ons toe voor een knuffel. Hun kleine broertje zit nog wel op agape. Hij is 1 van de special need kindjes. Ze misten hem heel erg en waren nogal bezorgt om hem. Wij hebben foto's van hem voor hun geprint. Ze waren er super blij mee en gingen ze meteen aan alle aunties daar laten zien. We hebben wat kaartspelletjes gedaan en ze geholpen met hun huiswerk. Bobbie Bear had een soort map gemaakt met opdrachten die ze aan het eind van de dag in moesten leveren. We hebben ze geholpen met rekenen, engels en afrikaans. Dat was best wel grappig!
Uit het niets vroeg het oudste meisje ineens of wij weleens moesten poepen! Haha ze zei dat we er niet uit zagen als mensen die poepen! Toen maar uitgelegt dat iedereen dat moest. Ze keken wel een beetje vreemd haha.
Rond 14.00 zijn we weer weggegaan. Bij Bobbie Bear zitten ze gelukkig wel goed. Ze vinden de mensen aardig alleen is er niet zoveel te doen.

 Omdat we voor het weekend geen plannen hadden, heeft Corline Pamela gebeld om te vragen of we het weekend de kinderen konden opzoeken. Zij vond dit een goed idee, dus zaterdag hebben we 2 van de 3 groepen opgezocht.
De aunties gingen mee en nog een paar kinderen die in de buurt van agape wonen en het zoontje van Pamela. Na een paar uur dwalen door Durban, omdat niemand het adres had van de huizen en op straat ook niemand ons een goede routebeschrijving gaf, kwamen we eindelijk aan bij het eerste huis, waar de meeste kinderen van Agape naar zijn overgeplaatst.
De kinderen wisten niet dat wij zouden komen en ze waren verrast en door het dolle heen toen ze ons en de aunties zagen, echt ontzettend leuk.
We hebben zo'n 1.5 uur met de eerste groep door kunnen brengen en nu hebben we ook het huis gezien waar ze nu wonen.
Het was moeilijk om de kinderen daar weer achter te laten terwijl wij er weer vandoor gingen in de bus, naar de 2e groep toe.
Het was weer even flink zoeken naar het huis van de 2e groep, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Ook deze kinderen wisten niet dat wij zouden komen, en ook zij waren vreselijk enthousiast. We hebben een uurtje met hun door kunnen brengen voordat we weer moesten gaan, maar het was zo fijn om ze weer even te kunnen zien en spreken.
We hadden geen tijd meer om de 3e groep ( de jongens) op te kunnen zoeken, dus dat hebben we zondag gedaan.

Zondag gingen we rond 12.00u weg, omdat de jongens pas bezoek mochten krijgen vanaf 13.00u. De aunties gingen ook weer mee. We dachten dat het zo'n uurtje rijden was, dus dat zou prima uitkomen. Maar we konden het huis van de jongens echt niet vinden, we hebben ruim 3 uur door Durban gedwaald en we waren nog niks verder. Ondertussen was het bijna 16.00u en we wilden het opgeven en maar terug gaan naar huis, omdat we het echt niet konden vinden en de mensen op straat stuurden ons weer alle kanten uit, behalve de goede. Ook op het politiebureau wisten ze het niet, heel apart. Je zou denken dat ze op een politiebureau toch wel een plattegrond van de stad moeten hebben.
We reden naar een benzinestation om nog even te tanken en toen plotseling zagen we een bordje met de naam van het huis erop. Het was dus al 16.15u toen we daar aankwamen, we hadden er dus 4.5 uur over gedaan om daar te komen, terwijl het eigenlijk maar een ritje van 45 minuten is.
De jongens waren ook ontzettend blij om ons te zien. We hebben ze alleen maar 15 minuten kunnen zien, omdat ze moesten douchen en eten en wij moesten om 16.30u alweer gaan. Het was echt heel jammer dat we maar zo weinig tijd hadden.

Nu ik alle huizen heb gezien waar de kinderen nu wonen, ben ik best een beetje geschrokken. Het zijn allemaal huizen van Social Wellfare (overheid). Het zijn allemaal grote, kille, stenen gebouwen met tralies voor alle ramen en geen van de gebouwen straalt warmte of gezelligheid uit, wat Agape sowieso wel doet.
Je kan niet zeggen dat de kinderen het echt heel slecht hebben, ze hebben allemaal een dak boven hun hoofd, een bed en eten, maar daar heb je ook eigenlijk alles mee gezegd. 
In alle 3 de huizen hebben de kinderen totaal geen vrijheid. De hekken gaan vaak op slot en de kinderen gaven allemaal aan dat ze het gevoel hebben dat ze in een gevangenis leven en dat snap ik heel goed.
Pamela is nu steeds in gesprek met verschilende mensen. Wij hebben geen tijd gehad om echt met haar te praten. Wel heel erg balen maar helaas.

Dit weekend willen we de kinderen nog een allerlaatste keer opzoeken en afscheid van ze nemen voordat wij maandag weer terugvliegen naar Nederland. Het echte afscheid is eigenlijk al genomen, maar toch weet je dat je nu nog dicht bij de kinderen bent en als er iets mis is, kunnen we er altijd heen en zijn we er binnen een uurtje. Zodra we weer terug zijn in Nederland, is dit toch anders. Dan zijn ze zo ver weg en dan kunnen we er niet meer voor ze zijn, en dat vind ik wel lastig. Want ook al wonen ze nu niet meer op Agape, als ze ons nu nodig hebben kunnen we ze opzoeken, en vanaf volgende week kan dat niet meer en dan is er niemand meer die ze komt opzoeken. Dan kunnen ze alleen nog maar vertrouwen op Pamela dat zij zo snel mogelijk Agape weer kan openen.

Nou dag allemaal en see you next week!

Liefs, Laura

Reactie toevoegen

CAPTCHA
Typ de code over om spam tegen te gaan.

Reacties

conny

Hey Laura, wat verschrikkelijk allemaal zeg en dat zo aan het einde van je verblijf daar. Echt erg om de kinderen daar zo achter te moeten laten, zeker omdat je weet dat ze het niet echt fijn hebben, nu zit je nog dicht bij ze en kan je er nog naar toe, maar straks kan dat niet meer, dit zal echt moeilijk voor je zijn.Hoop dat je het toch nog goed kan afsluiten. Je heb daar in ieder geval een hele mooie tijd gehad en heel veel goeds gedaan en heel veel kunnen betekenen voor alle kinderen, dit is een mooie waardevolle ervaring die je nooit zal vergeten,echt geweldig!! Nou meid, heel veel sterkte de laatste dagen, het afscheid zal moeilijk en emotioneel zijn, maar onthoud dat je heel veel voor de kinderen heb gedaan en dat ze je daar erg dankbaar voor zijn. En ik weet dat als het kan je snel terug wil, houd dat in gedachten. Tot dinsdag, groetjes XX

bernard

hey Laura,mooi dat jullie de kinderen op kunnen zoeken,wel heel raar dat de kinderen het op agape veel meer naar hun zin hadden dan waar ze nu zijn .
Ik hoop dat Pamela de kinderen snel weer naar agape krijgt,dat zou voor iedereen heel mooi zijn.
Geniet van de laatste dagen en denk eraan afscheid nemen doet pijn als je zo`n fijne tijd gehad hebt!!
Ik zal blij zijn als je dinsdag weer veilig terug bent.
Groetjes papa

joke

hoi Laura,

Wat een verhaal meid je heb heel wat mee gemaakt.
Ik hoop dat je nog wel een beetje heb kunnen genieten.
ik wens je een hele goed reis naar Nederland dikke kus van Joke xxxxxxxxxxx

Marion

Hey Laura,

Hopenlijk heeft Pamela al wat meer voor elkaar gekregen voordat jullie vertrekken dan ga je iets geruster naar huis, maar je weet in ieder geval waar ze zitten en dat is ook een fijn idee.
We willen je in ieder geval een goede reis wensen en sterkte bij het afscheid!!
Lieve groetjes de M en M`s

Erik en Trudie

Hoi Laura,
Helaas zit je avontuur er zo goed als op. Vind je het erg om weer naar nederland te gaan, was je nog langer gebleven als je de kans kreeg? We wensen je een fijne en vooral veilige terugreis toe en tot ziens, binnenkort.

Groetjes
Erik en Trudie.

marike

Hee Laura,

Ik ben zelf vorig jaar 2 maand op agape geweest en wat vreselijk wat er nu allemaal gebeurt zeg!
Vindt het heel fijn om te lezen dat jullie er zo voor de kinderen zijn geweest! Echt prachtig, alleen vraag me af wat er nu met ze gaat gebeuren. Het is zo sneu allemaal.

Groetjes, Marike.

Andrei

Niet glefeed??Dit is toch het leven.En dat jij nu verantwoordelijk bent voor al die glasbakken in Nederland. Wow Dank je wel! Ook voor je 6 punten.

Hassaya

Iemand zegt:Pfff,duidelijk dat je er geen kaas van hebt getgeen je ging goed maar De locatie is NIET gekozen!!Andere locatie ander gebouw.

Laura Lepelaars

Name: Laura Lepelaars
Leeftijd: 25

Was vrijwilliger bij Little Lambs Centre van 24 feb 2014 tot 16 mei 2014

Was vrijwilliger bij Agape van 08 nov 2010 tot 28 jan 2011